Dziś jest: czwartek 14 grudnia 2017 20:03, imieniny: Alfreda, Izydora, Zoriny


SENNIK



Warunki lokalne
Click for Warszawa, Polska Forecast
Wschód/zachód słońca
Click for Warszawa, Polska Forecast


Ciekawostki natury

kliknij aby powiększyć

Cech Osobowości Łuski.......
Wiedza Duchowa

CECHY OSOBOWOŚCI - ŁUSKI.......

SPOSOBY DZIAŁANIA - TRYBY.......

POSTAWY JAKIE PRZYJMUJE NASZA OSOBOWOŚĆ......

Łuski to cechy osobowości pokrywające rdzeń osoby lub jej esencję w każdej inkarnacji, umożliwiające esencji naszej pierwotnej osobowości tworzenie nowych temperamentów. Te zmienne cechy osobowości ułatwiają tak lekcje, które esencja zaplanowała do nauczenia, jak i karmę, którą chce kompletować w danym okresie rozwoju. Przesiewając i zniekształcając własną, czystą energię esencji, łuski wprowadzają w nasze życie zróżnicowanie, kolor i bogactwo odmian charakterystycznych cech. Możemy rzucić sobie wyzwanie wybierając cechy trudne. Możemy kierować się cechami dynamicznymi, uskoczyć w bok czy ześliznąć się niżej preferując te łatwe, albo krążyć w kółko wybierając łuski, które ciągną nas co chwilę w innym kierunku.Wiedza o naszych łuskach pomaga nam i wskazuje gdzie, w którym miejscu na mapie ewolucji w tej chwili jesteśmy, i którą drogą z tak wielu możliwych do wybrania, idziemy. Tak więc, w momencie gdy rozpoznamy poziom Duszy oraz dowiemy się, które z łusek posiadamy, wzrasta możliwość swobodnego wyboru, rozluźnienia i płynięcia z prądem planu, a nie pod prąd czy w poprzek.Świadoma praca nad utrzymaniem się w biegunie pozytywnym łusek, które tyle kłopotów nam przysparzają, ma ogromną wartość praktyczną, ponieważ jest jedyną możliwą drogą rozwoju. W przeciwieństwie do pewnych wierzeń ogólnych, wzrost nie zaistnieje tak długo, jak długo przewracamy się i kotłujemy w negatywnym biegunie naszej osobowości. Ból, cierpienie mentalne czy psychiczne służą do przypomnienia nam o tym, że należy zmienić sposób postępowania.Łuski są zorganizowane tak, aby można było łączyć sposób działania w każdym życiu, sposób ten to metoda osiągnięcia celu. To postawa, która jest drogą i formą patrzenia na rzeczy i zdarzenia z główną charakterystyczną cechą negatywną. Cecha ta jest największą przeszkodą blokującą odczucie, że życie tutaj to coś bardzo interesującego lub bardzo trudnego. Tak samo jak role, łuski są ukierunkowane na ekspresję, inspirację, działanie lub asymilację.Poznanie własnej serii łusek pomaga nam w zrozumieniu zróżnicowania naszej własnej indywidualności. Śledzenie z uwagą i życzliwością łusek innych ludzi wyjaśnia nam ich sposób bycia i dzięki temu umożliwia zrozumienie ich odrębności. Zrozumienie owo powoduje, że tolerancja, akceptacja i wreszcie miłość stają się łatwiejsze i bardziej osiągalne. A taki właśnie powinien być cel wszystkich.

CELE

Cel, który wybieramy w każdej inkarnacji, jest najważniejszą wskazówką co chce nasza esencja osiągnąć w tym życiu. Cel ten jest główną podstawą zagadnienia w każdym doświadczeniu obecnej inkarnacji czy jesteś świadomi tego, czy nie. Życiowe sytuacje doprowadzą cię do tego, że staniesz oko w oko ze swoim celem, stale będziesz się obracał w tych zagadnieniach, będziesz je śledził i zastanawiał się nad nimi. Usytuują cię w pozytywnym biegunie celu w każdym doświadczeniu, a esencja poruszy kołami pojazdu, którym jedziesz, nawet jeśli ogarnie cię znudzenie życiem płynącym spokojnie. Zdecyduj się zaczepić samemu, własnymi rękami za obudowę negatywnego bieguna celu (lub jakiejkolwiek negatywnej łuski), aby się z niego wydobyć choćby na siłę, a wtedy stworzysz sytuacje, które stopniowo będą wypełniać cię szczęściem i będziesz czynił postępy na drodze rozwoju duchowego. NNiektóre łuski wybierane są rzadko, ponieważ idą w parze z pewnymi doświadczeniami bardzo specyficznymi bądź są bardzo trudne. Przy okazji jednak, każda esencja zdobywa praktyczną wiedzę o każdej łusce oddzielnie.Procent jaki zostanie podany przy łuskach odnosi się do ludzi, którzy wybierają daną cechę na dany czas i ilość inkarnacji przebiegających w danej atmosferze. I tak, jeśli przebywasz w inkarnacji, w której występuje dyskryminacja - cel, który uważasz za tak integralny z tą unikatową specyfiką, jest prawdopodobnie twoim do pewnego stopnia, ale tylko w 2 procentach.

Dyskryminacja - Ekspresja.......

Ta cecha często jest wybierana po inkarnacjach w których byliśmy akceptującymi ale w biegunie negatywnym. Akceptowaliśmy dla świętego spokoju, a więc byliśmy plasteliną w czyichś rękach lub nikczemnikami. Teraz dyskryminacja, w celu wyeliminowania tych cech, dostarcza potrzebnej podpory abyśmy zmienili swoje postępowanie. Myśląc o tym czego nie chcemy, czyli o pewnych sytuacjach lub nawykach, dojdziemy do wniosku, że staje się to główną przyczyną wyboru celu dyskryminacji.Ludzie tacy mogą dosadnie wyrażać swe opinie i wyjaśniać dlaczego potrzebna im właśnie ta, a nie inna łuska. Oto jedna z przyczyn, która przyciąga ich do sztuki i architektury, do zawodu krytyka teatralnego i filmowego. Ludzie z celem dyskryminacji, gdy używają go właściwie, są zdolni do wzrostu, podczas gdy dyskryminacja w biegunie negatywnym (niezadowolenie, wszyscy wszystko robią źle, czepianie się byle czego) jest nożem odcinającym możliwość rozwoju.W biegunie pozytywnym dyskryminacja tworzy ludzi skrupulatnych, pedantycznych, wyrażających się subtelnie i ze zrozumieniem. Subtelność ta pozwala na krytykę w sposób budujący, a nie niszczący. Ludzie ci są dumni z tego, że delektują się tylko tym co w życiu najlepsze, a nie byle czym. A tak naprawdę, zwykle nie potrafią zrelaksować się i cieszyć czymkolwiek dopóki to „cokolwiek” nie odpowiada dokładnie ich standardom.Przebywanie w biegunie negatywnym powoduje, że ludzie tacy stają się ogromnymi snobami, nigdy nie są zadowoleni. Czepiając się drobiazgów, osądzając każdą rzecz, są dalecy od prawdy i przesądni czym odpychają ludzi od siebie. Ich idiotyczne negowanie i krytykowanie, nie uprzyjemnia życia lub nawet krótkiego przebywania w ich towarzystwie także tym, którzy muszą to robić.Dyskryminacja ukazuje się na ludzkiej twarzy jako usta ściśnięte, wygięte w grymasie dezaprobaty lub ruch brwi, który chce narzucić odczucie głębokiego zastanowienia, aprobaty czy dezaprobaty. Takie ruchy brwiami są wykonywane w reklamach: - Czy ten jogurt lub auto są dobre czy nie, albo: - które z nich jest najlepsze? Jest to typowa twarz snoba. W reklamie typowej dla tego gatunku, występują zwykle dwaj mężczyźni dobrze ubrani, typu dyskryminującego, siedzący w restauracji w otoczeniu kryształów i srebrnej zastawy stołowej - komentujący w chwili, gdy już wychodzą: „Ona pracuje w „Miesięczniku Prawo” i pije Johnnie Walker” - jest to najwyższy komplement na jaki stać takich panów.Fred Astaire używał dyskryminacji do tego, by doprowadzić swój taniec do maksimum elegancji i wytworności. Dekorator wnętrz często używa dyskryminacji; to pomaga mu być selektywnym i pewnym swego estetycznego osądu. Kucharze z restauracji 3-4 gwiazdkowych, zawodowi degustatorzy kawy, herbaty, wina i czekolady oraz znawcy zapachów z przemysłu perfumeryjnego nawet w stosunku do ludzi pozostają w dyskryminacji tak, jak i znawcy biżuterii, sztuki, muzyki.

Akceptacja - Ekspresja......

Najważniejszą kwestią tego celu jest zaakceptowanie życia i ludzi w nim. Centra ekscytacji krążą po obrzeżach wokół tego o czym marzą ludzie, którzy potrzebują akceptacji innych i czują lęk przed odrzuceniem.Ogólnie biorąc ludzie z akceptacją prezentują otwarte serca i dobrego ducha. W ich oczach odnajdziemy chęć zbliżenia się. Jeżeli kogoś nawet i nie zaakceptują, będą sprawiali wrażenie aprobujących.Cel akceptacji jest bardzo rozpowszechniony wśród Dusz na poziomie Starym, jako najbardziej duchowy i najwspanialszy do spełnienia. To jest agape, do której wszyscy dążymy.W pozytywnym biegunie akceptacji spotykamy ludzi ciepłych, przyjacielskich, rozumiejących nas, miłych i doceniających siebie takimi, jakimi są. Mogą oni doświadczać tych wyższych stanów, które  nazywamy agape, jako odczucie chwilowego przebłysku lub głębokiego humanitaryzmu i filantropii.W negatywnym biegunie ludzie stosujący akceptację stają się niewdzięczni, nieszczerzy i obawiają się odrzucenia. Uciekają więc do przymilności i pochlebstwa. Wewnętrznie mogą nie mieć kontaktu z tym czego chcą lub z tym, co są zdolni zrobić. Są skłonni do chwilowej dyskryminacji, aby ożywić tym swoją egzystencję.W stosunkach przypadkowych i intymnych osoba z celem akceptacji nie chce być ofensywną lub niemiłą. Dlatego nie należy do rzadkości usłyszenie o Panu X, że jest trochę wazeliniarzem a nawet hipokrytą, gdyż rzeczywiście odpycha ludzi od siebie. Zazwyczaj ludzie nie dowierzają temu, kto jest nadmiernie miły. Nauczyli się czekać, aż zobaczą drugą stronę medalu.

Re-ewaluacja - Inspiracja.......

Re-ewaluacja ogranicza możliwość osiągnięć w życiu po to, by jedna lub kilka kwestii bardzo ważnych mogło być w pełni sprawdzonych. Są to neuralgiczne i enigmatyczne punkty, omijane w wielu inkarnacjach, a którym w końcu poświęcamy sporo czasu, by wreszcie przepracować to, co tak głęboko jest zakorzenione w naszym centrum instynktu.Będąc w re-ewaluacji przeważnie nie widzimy tych kwestii świadomie tylko przeżuwamy je, tłamsimy bez jasnego powodu. Pytania kierowane do odbiorców Michaela z prośbą o pomoc, raz po raz dotyczą wewnętrznych problemów, które wloką się za ludźmi z przeszłości i są ukryte głęboko. Stają się one trudne do wyjaśnienia nawet dla tych, którzy kontaktują się i przekazują nauki Michaela. Sprawia to wrażenie jakby esencja nasza była zakłopotana tym, co „zmiataliśmy pod dywan” tak skrzętnie, przez tyle milionów lat, że cały obraz jest zaciemniony i zakurzony, iż trudno go odczyścić nawet w Kronice Akasha.Wyławianie tych spraw nie jest więc łatwe do osiągnięcia, często niemiłe, niewygodne i samoograniczające. W rzeczywistości wielu z tych, którzy doświadczają autyzmu, opóźnienia w rozwoju lub niedorozwoju czy uszkodzeń mózgu, żyje w inkarnacji, w której jako cel została wybrana re-ewaluacja. Niektórzy ludzie monstrualnie otyli, jak Dick Gregory, wnieśli pomoc w tej dziedzinie tworząc dietę, która miała na celu służenie re-ewaluacji. Wielu z nich było tak otyłych, że nie mogło przejść przez normalne drzwi lub się podnieść z łóżka. Bywa, że takie życie, zdawać by się mogło, spłycone czy ogołocone z wielu przejawów, tworzy tego typu nieprawidłowości lecz postarajmy się zrozumieć, że właśnie one mają wewnętrzną wartość.Ludzie z pozytywnego bieguna re-ewaluacji, często inwalidzi, przejawiają prostotę, naiwność i zmniejszenie, nieraz w wielkim stopniu, możliwości rozrywki. Pod taką zewnętrzną powierzchnią, ich esencja i wewnętrzna istota bada, przegląda, kompletuje i utrwala. Na innych mogą robić wrażenie prostaków i nic nie znaczących osób.Biegun negatywny wykazuje tendencję do pozostawania w miejscu gdzie panuje zakłopotanie, wycofanie i zamęt. Osoba bardzo zagłębiona w swym wnętrzu, w swej re-ewaluacji może nie być całkowicie „tutaj”.Wewnętrznym zadaniem rozpoznanie znaczenia życia i odkrycie jego głębi. Studium mitologii świetnie zgadzało się z jego zainteresowaniem przebadania, jakie następne kroki powinien poczynić w swej osobistej przyszłości.

Wzrost jako Inspiracja - Natchnienie......

Wybór tego celu to zdecydowanie się na życie pełne wichru i czasami trąb powietrznych. Kieruje się ono wewnętrznym impulsem do przeżywania tego rodzaju burz stale, bez chwili odpoczynku, regeneracji czy nawet czasu na asymilację. Życie może być niekończącą się serią zmian i przeszkód, z którymi należy walczyć i należy zwyciężać. Może być ono tak pełne pożądania doświadczeń, że staje się wprost niemożliwe zastanowienie jaką drogę wybrać, jako następną po obecnej.W okresach życia z tak intensywnym wirowaniem, jak na karuzeli, zdobywamy wzrost w przyśpieszeniu czyli fundamentalną charakterystykę wszechświata.Ludzie typu Eddie Murphy, Whoopi Goldberg, Pee Wee Herman, Bette Midler, Steve Martin, Frank Zappa, Charlie Chaplin i Billy Crystal, którzy są w ciągłym ruchu, jak wrzeciono prządki, to osoby z celem wzrostu.Ci, którzy wybrali ten cel, wciąż mają ręce pełne roboty, czują w sobie impuls do zdobywania nowych doświadczeń i tworzenia życia pełnego zajęć.Opierają swój wybór tego, co mają zrobić, nie na podstawie: „Czy to jest ciekawe?” lub „Czy to dobre posuniecie na drodze?” tylko na założeniu czy dzięki doświadczeniom będą wzrastać i rozwijać się. Taki sposób wyboru doświadczeń jest przeważnie kierowany przez esencję.Ze względu na to, że odpoczynek wydaje się „klątwą”, ludzie z celem wzrostu często są zmęczeni pomimo swego wielkiego entuzjazmu.W biegunie pozytywnym widzimy zapał, stałą aktywność, wiele różnych doświadczeń i w końcu ewolucję. Spotkanie wyzwań wspaniale tworzy satysfakcję, jasność i wzrost.W biegunie negatywnym wzrost jest przyczyną zakłopotania, roztargnienia oraz niewiarygodnych komplikacji. Kierowanie sobą, skoncentrowanie się na sobie, może prowadzić do niezauważenia potrzeb innych ludzi. Kiedy wreszcie odpoczywają wchodząc w re-ewaluację, otulają się nią jak najszczelniej bez uświadomienia sobie prawa do odpoczynku w tej inkarnacji.Być może, że ktoś kto na stałe przyjął cel wzrostu nie chce słyszeć o twoich odczuciach, bo własne są dla niego najważniejsze. Lubi mówić dużo o tym co zrobił, czego dokonał i jakie to ma znaczenie.Wzrost czasami przejawia się jako wszczepienie serca pawiana dziecku o imieniu Faye - jak to zrobił Dr Leonard Bailey, co z kolei wymagało jego stałej obserwacji, asystowania i analizy wyboru. Wzrost może również zostać wybrany jako przeogromnie ciężka inkarnacja. Wzrasta się bowiem doskonale w przykrych, okrutnych warunkach i bardzo nieprzyjemnych miejscach.

Pokora - Działanie........

Cel ten dosyć często wybieramy, aby odsunąć się od inkarnacji zwykle skoncentrowanych na siebie, jak na przykład - arogancja, lub by osiągnąć usytuowanie poza największymi zadaniami życiowymi. Cel ten tworzy bowiem osobowości bardzo wrażliwie, które przydatne są dla potrzeb innych ludzi.Inkarnacja z celem pokory niesie ze sobą poszukiwanie tych właściwych osób, grup ludzi czy idei, którym można by się poświecić by spełnić ten cel. Osoby, które wybrały cel pokory, znajdą swe miejsce w zakonach, wśród przewodników duchowych i gwiazd rocka. Przyciągną ich także zagadnienia polityczne - od spraw pokoju po prawa dla mniejszości narodowych, oraz kwestie ochrony środowiska. Do zrealizowania swych idei szukają jednak innych osób, gdyż sami w tym czasie chcą się zająć czymś ważniejszym. Stare Dusze dzięki swej pokorze mogą stać się przewodnikiem duchowym wielu ludzi.Najsławniejszym z nich był Papież Jan Paweł II, używają pokory, by być delikatnym.W biegunie pozytywnym pokora prowadzi do stałej bezinteresownej pracy w służbie ludziom i ideom. Tym sposobem można doświadczyć zadowolenia, które towarzyszy oddaniu i zainteresowaniu daną kwestią.Ześlizgując się, chociaż w niewielkim stopniu, w biegun negatywny dana osoba może czuć się bezwartościowa, gdy nagle znajdzie się poza celem. Kiedy tkwi w biegunie negatywnym zachowanie jej zaczyna być jedynie posłuszeństwem, zwykłym poszanowaniem rozkazów lub ślepym poddaństwem. Doprowadza to do tego, że znajdująca się w nim osoba staje się służalcza i zrezygnowana. Wzrasta wtedy poczucie bycia ofiarą, niewolnikiem lub męczennikiem z równoczesną utratą władzy nad swoim życiem.Ponieważ pokora dodaje ludziom odwagi w oddaniu się celowi, możemy znaleźć wiele sławnych osób i wybrać spośród nich wspaniałe przykłady. Lech Wałęsa kieruje sobą tak, aby dać pracownikom polskim więcej możliwości decydowania o swoim własnym życiu. Reporter, którego często widzimy w telewizji, zobowiązuje się do tego, aby pomóc dzieciom w rozumieniu jak funkcjonuje świat. Feministka która robi wszystko aby ruch feministyczny stał się godny zaakceptowania i zauważony przez przeciętnego obywatela. Ekolog który walczy o to aby „ta mała planeta” była czysta. Pokorę można wyrazić na wiele sposobów. Stąd różne przykłady osób szukających tych, którym chcą służyć: biednych, umierających, głodnych, uciśnionych dzieci, zwierząt, idei pokoju, ochronir natury. Szukających pokoju na świecie i ogólnego dobra, czy będzie to powodzenie w utrzymaniu zdrowia, zapewnienie opieki czy też sprawy polityczne.

Dominacja - Działanie.......

Osobnicy z celem dominacji zawsze znajdują potrzebną energię aby otrzymać to, co chcą osiągnąć w sytuacjach jakie im życie dostarcza na ich drodze. Nawet gdy są dziećmi chcą czuć lejce w swych rękach. Cel ten tworzy naturalnych liderów, którzy wygrywają po prostu dlatego, że jest to najlepszy sposób, by przekonać ludzi do podążania za nimi.Dominacja w naszym pojęciu i języku brzmi raczej pejoratywnie. Tymczasem użycie tego słowa łączy się z wartościami jakie ludzie szanują, gdy stosuje się je właściwie. Jakież to bowiem wspaniałe, gdy inni zajmują się czymś co nam wyjdzie na zdrowie, lub będzie dla nas pożyteczne. „Naturalnie! Naprzód! Zdecyduj o tym i powiedz mi co masz zamiar uczynić” albo „Brzmi to wspaniale! Cieszę się, że o tym pomyślałeś!”Osoba z celem dominacji czując próżnię natychmiast biegnie aby ją zapełnić. Jest to dla niej naturalne. Dominacja nie może też unikać chęci kontrolowania. Przebywanie z takimi osobami nie należy do łatwych.W biegunie pozytywnym ci energiczni ludzie są zdecydowani, bywają zdolnymi liderami, którzy łatwo zostają wyniesieni na szczyt. Zdają sobie sprawę z zadania jakie wypełniają, wiele znaczą dla świata i zwykle są szanowani i respektowani.W biegunie negatywnym możemy znaleźć zapędy dyktatorskie, ludzi wymagających, po prostu miażdżących, nieczułych i chcących wszystko tak kontrolować, że inni starają się unikać ich towarzystwa i rozmów i nimi. Osoby tego typu nie tworzą sytuacji „Kto wygra?” (biegun pozytywny) tylko narzucają sytuację typu „Wygram i biorę wszystko”, co najczęściej doprowadza do tego, że przegrywają. Dzieje się tak, bo ludzie z celem dominacji nie chcą zbyt długo przebywać w biegunie negatywnym.Większość przywódców kierujących krajami trzeciego świata najczęściej używa dominacji. Jeśli ktoś chce być typem silnym, dominacja bardzo mu w tym pomoże.Wszyscy ci ludzie są w swój unikatowy sposób mocnymi charakterami, chcą przejść przez życie w sposób jaki uważają za najbardziej właściwy. Dużo powodzenia życzymy tym, którzy starają się odsunąć swe dzieci od wyboru takiego celu.

Stagnacja - Asymilacja.......

Przeważnie są to osoby, które regenerują się po całej serii męczących inkarnacji. Stagnacja, podobnie do dominacji i pokory, nie jest określeniem pejoratywnym.Gdy celem inkarnacji jest stagnacja wiadomo, że potrzebny jest odpoczynek w czasie, gdy człowiek uczy się płynąć z prądem.Inkarnacji ze stagnacją nie wybiera się wtedy, gdy potrzeba sporo wyzwań lub intensywnego działania; łagodne płynięcie powinno być łatwo osiągnięte.Jeśli nauczymy się płynąć z prądem, możemy osiągnąć to co chcemy bez najmniejszego wysiłku, a jeśli nie, to trzeba podjąć walkę. Przy walce nie istnieje możliwość odprężenia, toteż ludzie z celem stagnacji stają się sprytni i jak magnes przyciągają wiele dobrych rzeczy, które same wchodzą im w ręce.W biegunie pozytywnym ludzie z celem stagnacji rozglądają się za możliwością wolnego płynięcia, odprężenia i odpoczynku. Są tak zadowoleni ze swojego sposobu życia, że równocześnie zadowoleni sami z siebie. Ich życie przebiega bez dramatów, nie szukają okazji aby wywierać wpływ na zdarzenia, dzięki czemu doznają spokoju, od którego inni uciekają.W biegunie negatywnym sprawiają wrażenie leniwych, w bezruchu i do niczego nie zobowiązanych. Czasami możemy obserwować ich walkę z problemami, jakie sami sobie stwarzają, lub kłopotami, które pchają pod prąd, co wywołuje u nich wielkie wyczerpanie.Ze względu na to, że sława niesie ze sobą napięcie, mało jest ludzi z celem stagnacji wśród sławnych osobistości. Wszyscy ci którzy uzyskali sławe mają poczucie, że idą wraz ze swymi karierami równolegle do przyjemnego bytowania.Neutralny lub asymilacyjny cel stagnacji posiada potencjał „ślizgania się” po i między doświadczeniami pozostałych sześciu ról mimo, że istnieje kilka wybranych punktów do dobrego przetrwania na ziemi w dogodnych miejscach. Osoby te mogą spędzać większość swego czasu w stagnacji, ale często wpadają w miejsca przyjemne, w których czują się dobrze i są akceptowane, więc czasami kierują się ku dominacji jeżeli wyczują, że jest coś ważnego do zrobienia.Należy pamiętać, że każdy ceł łatwo prześlizguje się do celu swojej pary. Na przykład osoba z celem akceptacji może rozwinąć zdolności krytyczne albo znienawidzieć siebie za postawę pełną afektacji - wtedy wchodzi w dyskryminację.Gdy znajdujemy się w niedogodnej sytuacji przebywania w biegunie negatywnym naszego celu, aby skończyć z takim położeniem, najłatwiejszym rozwiązaniem jest przejście w biegun pozytywny naszej pary.Dominacja i pokora na przykład są parą, więc człowiek z celem dominacji, który zauważył u siebie apodyktyczność i cechy dyktatorskie, może wyjść z tego stosunkowo łatwo wybierając bezinteresowne służenie komuś, tj. przez użycie bieguna pozytywnego pokory. Przejście do celu opozycji, czyli do swojej pary, jest drogą prostszą niż pchanie się na siłę do bieguna pozytywnego własnego celu, np. staranie się by zostać wspaniałym liderem, gdyż może wtedy wypłynąć element dyktatorstwa.Osobnik działający z bieguna negatywnego pokory doświadcza poczucia służalczości i poddaństwa przez co czuje się ofiarą. Powinien więc skierować się do pozytywnego bieguna dominacji czyli przewodzenia, prowadzenia czegoś w czym mógłby zdobyć poczucie kontrolowania i kierowania najszybciej swoim życiem i podejmowaniem decyzji.Człowiek z celem wzrostu, którego trapi grzech pierworodny i tematy z tym związane, mógłby przejść do bieguna pozytywnego w celu re-ewaluacji. Chociaż nie należą do rzadkości ludzie z celu „wzrostu” siedzący przed telewizorami z błędnym wzrokiem i otwartymi ustami. Nie możemy być wówczas pewni czy to jest biegun pozytywny tego celu tj. prostota, czy ich biegun negatywny tj. wycofanie się.

SPOSOBY DZIAŁANIA - TRYBY

Sposób czy tryb jest metodą koncentrowania uwagi na widzeniu życia i na tym, jak chcemy realizować swój cel, jak będziemy go stosować w sposób najbardziej odpowiadający naszym zwyczajom.U ludzi działających wedle określonego trybu, łuska ta jest najbardziej widoczna ze wszystkich.Sposób działania jest metodą indywidualną, najczęściej używaną do tego, aby coś co powinno się zdarzyć, doszło do skutku. Jest to forma skupienia się dla uniknięcia jakiegoś problemu, sposób w jaki przeżywa się swoje życie czy będzie to ostrożność, pasja, czy stała wytrwałość.Sposób ukazuje typ działania do którego człowiek ma największą skłonność.Tak samo jak cele, każdy tryb ma swoją parę (odpowiednik przeciwstawny), której może doświadczać jako przeciwnej lub pomocnej. Osoba z trybem władzy będzie wiedziała dużo o ostrożności najczęściej z bieguna negatywnego, podczas gdy osoba, której sposobem działania jest asymilacyjna obserwacja, będzie się tak prześlizgiwać, że od czasu do czasu będzie poznawać i doświadczać wszystkich innych trybów, wybierając dla siebie te w których uzyska najlepsze warunki do przetrwania na ziemi.System Michaela nie jest sztywny i każdy może użyć kiedy zechce danej łuski. System ten pięknie ukazuje czym są rutynowe normy i formy ludzkiego działania, co jest pożyteczne do łatwiejszego poznania siebie i innych.

Ostrożność - Ekspresja.......

Ostrożność pomaga ludziom spojrzeć na życie z uwagą i spokojną oceną. Może być ona wybrana w celu uspokojenia wpływów z poprzednich inkarnacji, które zawierały w sobie wiele tendencji i skłonności do burzliwych reakcji oraz pakowania się w kłopotliwe sytuacje.Ostrożność występuje w 20 procentach światowej populacji, widocznie taka ilość ludzi uważa, iż wymaga zatrzymania lub pewnego rodzaju zahamowania. Jest ona popularna wśród Dusz Młodych i Dziecięcych, które wymagają powstrzymania się i nie reagowania burzliwie na okoliczności życia. Człowiek z rolą Mędrca na poziomie Duszy Dojrzałej z trybem ostrożności nałoży sobie cugle na swoją wrodzoną chęć szukania rozrywki, by oszczędzić wielkiego bałaganu, jaki mógłby w tym życiu spowodować. Człowiek z rolą Służącego i Duszą na poziomie Dojrzałym, mógłby się nauczyć nie narzucania swojej pomocy byle komu i za byle co, tylko przyjrzeć się okolicznościom i pobrać wynagrodzenie za wykonaną pracę.Jest to tryb, który wspomaga trzeźwe myślenie, zdrowy osąd zanim się do czegoś zbyt pośpiesznie przymierzymy. Ludzie z tego trybu dbają o swoją ocenę w danej sytuacji czy zdarzeniu, troszczą się o to, by nie zaistniały zajścia niewłaściwe. Nie chcą być zmuszeni do skruchy z powodu wmieszania się w coś lub popełnienia błędu. Wolą tego nie robić. Ostrożność ich jest znana otoczeniu i czasem może nawet być zaraźliwa, chociaż niekiedy nie wiadomo dlaczego wzbudza ona lęk.W biegunie pozytywnym ostrożność powoduje zachowanie się pewne i świadome. Ze względu na to, że jest przeciwna podejmowaniu ryzyka, człowiek w tym trybie troszczy się o konsekwencje, na pewno opłaca w terminie ubezpieczenie, a opony w aucie, stale przeglądane, utrzymuje w dobrym stanie. Inni też mogą być pewni, że osoba, której sposobem działania jest ostrożność, będzie taktowna i dyplomatyczna po to, by uniknąć zadrażnień i problemów.W biegunie negatywnym ludzie z trybem ostrożności są nadmiernie i irracjonalnie bojaźliwi, fobistyczni i przesądni nie tylko dlatego, że mają lęk przed przejściem pod drabiną, ale też przed pozostawieniem domu niezabezpieczonego dwudziestoma zamkami i zakratowanymi oknami, podłączonym alarmem strzegącym przed włamaniem. Nie ruszą się bez amuletu w kieszeni, bez magicznych znaków w teczce i bez pełnego baku paliwa. Czy da się to ukryć ?Tryb ostrożności, gdy rozpatrujemy go ze strony klinicznej jako fobię, może być odczuwany nieprzyjemnie, neurotycznie. Sprawia wrażenie bezbronnego zastoju. W takim stanie trudno jest podjąć jakąkolwiek decyzję czy rozpocząć jakieś działanie.Tryb ostrożności narzuca czasami samozachowanie, tak wiec należy do działania związanego z autokarmą. Autokarma to małe lekcje, czasami odczuwane jako gigantyczne, a które sami sobie układamy aby igrać nimi w celu zdobycia doświadczenia i stworzenia ciekawego, interesującego życia. (Tryb władzy jest przeciwieństwem ostrożności i często przekracza ramy tworząc karmę).

Władza - Ekspresja.......

Obecność człowieka z trybem władzy wyczuwamy gdy spędza dzień będąc pewnym siebie we wszystkim. Władza daje mu poczucie autorytetu, który jest nieomylny, a którego nie można nie zauważyć. Władza jest bardziej zauważalna niż dominacja i o wiele trudniejsza do złamania. Dominacja przenosi się z jednej kwestii na drugą i jest ukierunkowana na ustawienie ludzi w szeregi, podczas gdy tryb władzy jest bardziej wpływowy i nie dba czy ludzie ustawią się w szeregi lub nie, a nawet czy przyznają rację bądź nie. Wadzą i dominacja dosyć często są używane w celu stworzenia osobowości dynamicznej - jakby centrali energetycznej.W biegunie pozytywnym są to ludzie towarzyscy, zdobywają autorytet, zaufanie, wpływy i kierownictwo. Ich osobowość i obecność niesie ze sobą poczucie władzy i energii, a ich styl bycia i rozumowania - poczucie słuszności.W biegunie negatywnym władza źle wykonywana i źle wyrażana przynosi i sieje strach w otoczeniu; osoby z tym trybem mogą być niewrażliwe, gruboskórne i zgrywające się na chojraków. Osoba taka może stać się dogmatyczna, przybierać cesarskie pozy. Są to cechy, które nie podobają się otoczeniu, śmieszą lub wręcz odpychają. Osoby z trybu władzy, gdy nie otrzymają tego co chcą, mogą wytworzyć wielką czarną chmurę, przygniatającą tych, którym odbierają ich wolę i narzucają własną. Osobnicy tacy nie zdają sobie sprawy z tego, że uciskają innych i to nawet po kilkakrotnym zwróceniu im uwagi.Redaktor kilku kolumn w znanych gazetach, jest zagorzałym obrońcą tezy dotyczącej kontroli posiadania broni, idealistą, któremu udało się swój tryb władzy doprowadzić do szczytu. Występował nawet przeciw swym ideałom, gdy grupa młodocianych łobuzów sforsowała o pomocy parkan jego rezydencji by urządzić sobie kąpiel w basenie. Sfrustrowany, kiedy niepożądani goście nie chcieli odejść na jego ustny rozkaz, wyciągnął rewolwer i strzelił raniąc jednego z nich w nadgarstek. Magnat środków informacji Soloż używa władzy i pragmatyzmu do poszerzenia swego imperium. Kampania Kaczyńskiego zaczął kultywować swoje prześlizgnięcie się do trybu władzy, aby wydać się ludziom bardziej swojskim. W tym samym czasie Tusk zeskoczył z właściwego sobie trybu władzy w tryb ostrożności, prawdopodobnie z powodu lęku, by nie wydać się zbyt liberalnym.Wyobraźmy sobie co byśmy odczuwali, gdybyśmy znaleźli sie z nimi w pokoju i miogli poobserwować jak jeden usiłuje wpłynąć na drugiego, dopiero wtedy moglibyśmy pojąć jak się odczuwa tryb władzy.

Powściągliwość  - Natchnienie.......

Życie z trybem powściągliwości wybierane są by zrównoważyć poprzednie inkarnacje z nadmiarem posiadania i „wyskoków”, lub po prostu w celu zrozumienia jak powstrzymać się od czegoś. Jest to podobne do trybu ostrożności tylko charakteryzuje się większym smakiem i elegancją. Tryb ten wymaga, by ludzie znaleźli uprzejmy i elegancki sposób wyrażania swych emocji. Szorstkość i brak godności doprowadza ich do szału, ale tylko wewnętrznie. Powstrzymywanie emocji jest konieczne, chociaż ogromnie trudne dla nich trudne.W biegunie pozytywnym można wyczuć ujarzmione emocje i zachowanie się pełne taktu i godności. Ludzie tacy sprawiają wrażenie produktów „dobrego wychowania” są bowiem zdyscyplinowani, pełni ogłady i elegancji. Należą do koneserów smaku i znawców piękna.„Time” mówi - „... ubranie świetnie skrojone, srebrne włosy zawsze dobrze uczesane”. Oto patrycjusz Lloyd Bentsen, którego znamy z monogramu LMB i z jego uprzejmych, eleganckich manier. Jest on wspaniałym przykładem bieguna pozytywnego trybu powściągliwości. Nie oczekujemy jednak od niego, że zelektryzuje kogoś czymkolwiek lub, że włosy opadną mu na czoło.Ludzie używający trybu powściągliwości często są zauważalnie hamowani i „złapani” przez biegun negatywny. Odciągnięci od już i tak powstrzymywanych emocji, mogą nie być aktywni i zablokowani, bez zdolności wyłonienia na światło dzienne realnych spraw, które im dokuczają i deprymują. Na innych robią wrażenie nie odpowiadających na to, czego się od nich oczekuje i wydają się trochę zbyt chłodni w uczuciach.Mamy również niektóre zawody, które przyciągają ludzi z trybem powściągliwości na przykład: kucharzy - smakoszów, dekoratorów wnętrz, twórców mody, dyplomatów, muzyków muzyki klasycznej i tancerzy klasycznego tańca. Nie można uznać, że „Bohaterka miłosnych romansów” - jest jakimś zawodem, ale są kobiety, które identyfikują się z tym typem literackim i nabierają właśnie takich manier i sposobu bycia.

Pasja - Inspiracja - Natchnienie.......

Bardzo rzadko ludzie wybierają sobie dwie inkarnacje pod rząd z trybem pasji. W pasji bowiem często zatracamy się w intensywnym działaniu i emocji. W wyborze przeważa to co bardziej nam się podoba, co nas wciąga lub pociąga i nie przykładamy wielkiej wagi do tego, aby wszystko spokojnie rozważyć.Z tego powodu, że najbardziej są tu zaakcentowane emocje, tryb pasji jest ulubionym sposobem działania Dusz na poziomie Dojrzałym. Daje on zdolność rozkoszowania się momentem i energią oraz możliwość podążania za czymkolwiek co przyciąga uwagę lub pragnienia. Sposób, aby pozostać pozytywnym i utrzymywać pewien dystans do chęci i emocji, to nie identyfikować się całkowicie z niczym i z nikim, nie pozwalać aby zawładnęły nami wiry pożądania i pragnień.W biegunie pozytywnym, ci otwarci, ożywieni ludzie są intensywnie witalni, być może trochę podekscytowani, pełni entuzjazmu „Czy życie nie jest cudowne!”. Bywają emocjonalni i spontaniczni. Idą za wszystkim co wabi ich zainteresowania nie bacząc zbytnio na to, czy jest to dobre czy złe, właściwe bądź nie i czy naprawdę tak bardzo tego pragną. Są doskonałymi modelami tego, co warsztaty wzrostu mogą wyprodukować.W biegunie negatywnym pobudzane emocje prowadzą do emocjonalnej huśtawki, a co za tym idzie - do cierpienia. W przeciwieństwie do pozytywnego bieguna - entuzjazmu, człowiek rozgoryczony z bieguna negatywnego trybu pasji pyta „Czy życie nie jest okrutne?”. W ten sposób emocje opanowują całą gamę możliwych przeżyć. Pełen irytacji, złości, wściekłości i przeżyć ponad siły - biegun ten jest ogromnie wyczerpujący.Ludzie używający trybu pasji z uzupełniającymi łuskami takimi jak idealizm, wzrost lub dominacja, często mają fizyczne poczucie iskrzącej się energii, jak na przykład John Kennedy, Stevie Wonder lub Frank Sinatra. Energia trybu pasji często prowadzi ludzi do sławy. 

Wytrwałość - Działanie.......

Wytrwałość jest wykładnikiem sukcesu w takim samym stopniu, jak i pasja. Wybierana w inkarnacjach o przewadze zadań i długoterminowej karmie, które muszą być skontrolowane z determinacją i wytrzymałością. Nikos Kazantzakis na przykład uzależniał swoje życie od wymagań duszy. Przeszedł w krańcowej biedzie, szukając wewnętrznego wglądu, zakaz czytania swoich książek, a potępienie przez Kościół i publiczność tylko go wzmocniło.To właśnie jest tryb wytrwałości, który daje ludziom upór i moc, oraz sprawia, że idą ścieżką krok za krokiem tak długo, jak tylko jest to potrzebne do uzyskania celu. Nie czynią tego dla poklasku ani uznania.W biegunie pozytywnym są to ludzie wytrwali, zdyscyplinowani, solidni i stali. Zgromadzenie i uszanowanie dyscypliny potrzebnej do wykonania zadań długoterminowych nie stanowi dla nich problemu, toteż zwykle dokonują tego co zamierzali, wbrew przeciwnościom i trudnościom jakich dostarczają im ludzie i jakie byłyby usprawiedliwienia dla innych, działających odmiennymi sposobami.W biegunie negatywnym wytrwałości człowiek może sprawiać wrażenie zbyt nieporuszonego i skoncentrowanego, a nawet męczącego. Występuje tu brak chęci do zmiany czegokolwiek, nawet wtedy, gdy osiągnie to co chce i mimo, iż postawa taka jest już nie potrzebna, niewłaściwa i prowadząca w ślepy zaułek. Ludzie tacy, nie widzą szerokiego obrazu tylko fragment problemu, pozostają skupieni z klapkami na oczach.Tryb wytrwałości jest jakby podręcznikiem do wszelkich trudnych zadań, który świetnie może służyć wszystkim ucząc, jak utrzymać się na swoim stanowisku, rządzić krajem mimo wyżów i niżów. Wszyscy ludzie obdarzeni trybem wytrwałości mogą popaść w aresję, gdy zechcą pchnąć jakąś sprawę i dodać jej dynamizmu. Na to właśnie trzeba uważąć bo ścieżka do doskonałości jest wąska.Wielu uznanych atletów używa trybu wytrwałości albo agresji w połączeniu z prześlizgiwaniem się do jednego z trybów. Jak mógłby ktoś taki jak Brian Boitano, który wygrał w jeździe figurowej na łyżwach złoty medal, poświęcając pieniądze i tyle lat na konieczną praktykę, uzyskać to bez wielkiej dozy wytrwałości?

Agresja - Działanie.......

Agresja jest jeszcze jednym z tych angielskich słów, których używamy w sposób niekonwencjonalny. Od łaciny do języka angielskiego agresja oznacza atak, nie sprowokowaną ofensywę. Z odcieniem niezbyt pochlebnym, jakie roztacza się nad tym słowem. Ale możemy również używać słów agresja do określenia osoby dynamicznej, pełnej optymizmu i energii. Agresja to tryb ludzi pełnych energicznego wigoru, odnoszącego się zwłaszcza do inicjatyw i pełni sił.Ci mocni, przedsiębiorczy ludzie bardziej „chcą” wejść i podjąć działanie, są bardziej skłonni do podejmowania ryzyka, niż inne role. Agresja może być wspaniałą drogą do zrównoważenia poprzednich inkarnacji, które przebiegały w formie zbyt pasywnej, lub może być użyta do wypełniania każdego zadania. Nawet ciało fizyczne zazwyczaj jest nietypowo pełne wigoru i aktywności gdy jest podgrzewane trybem agresji.W biegunie pozytywnym ci odważni ludzie są dynamiczni, pociąga ich przyroda, są pełni życia. Lubią działanie i łatwo zdobywają pozycje dzięki której mogą kierować innymi. Są również tak zdrowi i tak aktywni wewnętrznie, że trudno zawrócić ich z obranej drogi. Trudności to dla nich wyzwanie, a nie kłopoty. Tryb agresji nawet we śnie nie dopuszcza myśli o wycofaniu się.W biegunie negatywnym agresja przeradza się w wojowniczość i atak, czyli w działanie wojenne.Pan lub Pani „Dynamiczna” może nagle być pełna niewyczerpanej energii i gotowa na skoncentrowanie jej gdziekolwiek i to już w tej chwili! Gdy ludzie tacy stają się niemili, oznacza to rychłą ulgę w napięciu. Gdzie zamanifestuje się nadużycie słowne lub grubiańskie zastosowanie siły, tam agresja staje się destrukcyjna.Tryb agresji nie występuje zwykle wśród komediantów - Lenny Bruce, John Belushi używali jej tak, jak Mel Brooks, Lily Tomlin, Bob Goldthwait i Robin Williams. Morton Downey Junior nie jest dosłownie komediantem, ale też jej używa i to dość mocno.Tryb agresji był prawdopodobnie odpowiedzialny za utrzymanie się Ronalda Reagana w pozycji trzeźwo patrzącego podczas jego prezydentury, oraz za utrzymanie uwagi wybitnego dziennikarza Huntera Thompsona, gdy pisał odurzony alkoholem i narkotykami. Fidel Castro, Moamar Khadafy, George Wallace, John Hinckley, John McEnroe, Mary Kay Ash, Sean Penn, Mohammed Ali, Grace Jones i Chuck Berry - ludzie ci wyrażają tryb agresji w swój specyficzny sposób, niektórzy z nich robią to bardziej lub mniej delikatnie, a inni działają silniej z bieguna negatywnego.

Obserwacja - Asymilacja..........

Obserwację praktykuje połowa populacji, która z uwagą bada i wchłania wszystko co dzieje się wokół. Ludzie, którzy jej używają, mogą wydać się nam chłodni i z rezerwą, ponieważ obserwacja pozwala utrzymać spokój, zrównoważoną pozycję, nawet w sytuacjach niespokojnych i denerwujących. Gdy człowiek obserwuje z wielkim wysiłkiem i stara się uchwycić wszystko, działanie takie pozwala rozpoznać jego tryb. Dla uwidocznienia tego przykładu możemy przytoczyć lemury, które szeroko otwartymi oczkami obserwują z wielkim zainteresowaniem wszystko co się wokół nich dzieje.Obserwacja jest trybem najspokojniejszym, ponieważ mieści się w grupie neutralnej i charakteryzuje się tym, że nie popycha do działania ani nie sieje lęku. Raczej pobudza apetyt na wiadomości, co jest wynikiem dociekliwego umysłu. Elayne Boosler przedstawia nam wspaniały typ komedii opartej na bardzo dokładnej obserwacji, której oczom nic me może umknąć, a co umyka przeciętnemu obserwatorowi. Zabawny jest fakt, że wielu rzeczy nie zauważamy dopóki ona nam ich nie ukaże i nie ośmieszy.Tryb obserwacji ma swoje racje od komedii przez pracę śledczego policji, aż do komentatorów prasowych włącznie. Wszystko co wymaga analizy, badań i super-dokładnych danych, jest jakby stworzone dla tego trybu. Erudyci lubią często stosować tryb obserwacji, ponieważ jest to metoda najlepiej wypróbowana.Gdy potrzebne jest działanie, osoba z trybem obserwacji musi ześlizgnąć się do jednego z wielu trybów i jak to zwykle bywa, wybiera jeden lub dwa najbardziej odpowiednie do życia na ziemi. Zazwyczaj wybierając między pasją, władzą, wytrwałością lub agresją. Tryby ostrożności i powściągliwości nie nadają się do działania.W biegunie pozytywnym możemy uzyskać jasność widzenia w tych wszystkich usiłowaniach. Możemy zdobyć odwagę, trzeźwość i wewnętrzny wygląd, przez cały czas utrzymując mentalną perspektywę obserwacji i jak mucha, siedząc na ścianie, widzieć wszystko.W biegunie negatywnym obserwacja może się zdegenerować i przejść we wnikliwe badanie, badanie i badanie post mortem, trzymając zawsze emocje na wodzy. Tacy ludzie szpiegują i śledzą przez cały czas, zamiast uczestniczyć w działaniu. W biegunie negatywnym obserwacja upodabnia się bardziej do węża w trawie niż do muchy na ścianie.Rajneesh, który był znany z tego, że wprowadzał ludzi w sytuacje dla nich niewygodne, a potem beznamiętnie obserwował jak walczą, w ten sposób również pomagał ludziom zobaczyć ich własną walkę i zidentyfikować ich strach.Julia Child wykorzystała swoją pracę mistrza gotowania do obserwacji wszystkiego co było dla niej ważne. Whoopi Goldberg, Billy Crystal, Jay Leno i Dick Cavett stosowali wiele poczynionych obserwacji w swoich efektach komicznych. Reżyser filmowy Bernardo Bertolucci, ma bardzo wyczulone oko na detale, które prezentuje w filmach jako drobiazgi ogromnie wzbogacające formę wizualną. Barbara Walters, William Buckley, David Attenborough, Margaret Thatcher i Paul Volcker - wszyscy są uważnymi obserwatorami, a różnią się między sobą tym, że każdy z nich używa tego trybu na swój sposób. Obserwacja nie wydaje się być takim trybem, który popycha ludzi do sławy, jak na przykład dzieje się to w trybie agresji, władzy lub pasji. Mimo, że 50 procent ludzi w naszej kulturze stosuje ten tryb niełatwo było odnaleźć przykłady.

POSTAWY JAKIE PRZYJMUJE NASZA OSOBOWOŚĆ......

Postawa to nasz typowy punkt widzenia, spojrzenie na świat, do którego jesteśmy przyzwyczajeni. Formuje ona myśli o tym kim jesteśmy i w jaki sposób decydujemy o tym, co robić, a czego nie robić.Mimo, że postawa jest głównie perspektywą intelektualną, jednak natychmiast zabarwia nasze emocje. Istnieje siedem postaw: sceptyk, idealista, stoik, duchowy, cynik, realista i pragmatyk.Przy ocenie postawy bierzemy pod uwagę pracę naszego umysłu pomagając zdobyć i utrzymać „dobrą” postawę naszej osobowości. Przypomina nam, że nasze nadzieje, a przez to i nasze rezultaty, rządzone są przez nasze postawy. Cynicy czy sceptycy uważają, że zawsze powinni być ponad postawami. Prawdą jest, że o wiele łatwiej idealiście czy duchowemu utrzymać „dobrą” postawę na pierwszym miejscu. Tymczasem musimy wiedzieć, że wybieramy nasze łuski w określonym celu. Nie wszyscy jesteśmy idealistami czy duchowymi przez cały czas - najważniejsze jest przebywanie w biegunie pozytywnym naszej własnej postawy, jakakolwiek by ona nie była. Być idealistą nie jest aż tak wspaniale, gdyż zakładają oni często sobie klapki na oczy i są naiwni.Postawa odgrywa bardzo ważną rolę i zrozumienie jej pozwala nam otworzyć szeżej oczy na swoje prawdziwe wnetrze. Przygladanie się sobie, dodaje nam odwagi w zaakceptowaniu własnych cech osobowosci przez wiedzę o swoim wnętrzu. Gdy pozostajesz w biegunie pozytywnym swojej postawy to prawdopodobnie znajdziesz się w pozytywnych biegunach wszystkich swoich łusek.Postawa jest zazwyczaj pierwszą z naszych łusek, w której najłatwiej wpadamy w biegun negatywny, a następnie wciąga nas w inne też negatywne łuski. Jest ona również najłatwiejszą łuską, nad którą powinniśmy pracować, aby zmienić jej biegun z negatywnego na pozytywny. Utrzymywanie się w „dobrej” postawie, czyli pozostanie w biegunie pozytywnym, jest dla nas tak samo ważne jak wiara.

Sceptyk - wyrażanie siebie......

Nie chcąc zaakceptować informacji, sceptycy są tymi, którzy utrzymują nasz system wiedzy uporządkowany. Przewidywanie że życie, produkty, sytuacje i teorie intelektualne zawsze zawierają po kilka luk, doprowadza ich do zwątpienia i zaczynają poszukiwać tych defektów. Przerabiają docierające do nich informacje publiczne dodając im szczyptę soli. Powątpiewając o wszystkim, z założonymi rękami, zwracają uwagę na trudności, których my nie dostrzegamy. Są to intelektualne i naukowe ramy umysłu, które biorą pod uwagę „to” i zwracają uwagę na „tamto”, cały czas utrzymując osąd, opinię aż cały proces dojdzie do końca. Taka postawa dodaje potrzebnego spoiwa, chęci i energii do działania i zmieniania świata.Nie chcąc być nigdy uważanym za głupca, sceptyk zdobywa wiele wiadomości by uzyskać pełnię swojej wiedzy w rozważanym zagadnieniu.W biegunie pozytywnym - sceptyk badając coś tylko dla własnej satysfakcji, ocenia to i broni tego później w stu procentach.W biegunie negatywnym - sceptyk niepewny i gaszący entuzjazm innych, nigdy nie odczuwa zadowolenia ze swoich poszukiwań informacji. Nie przekonany i twardogłowy jest podejrzliwy i prawdopodobnie dyskutuje, zniechęcając drobiazgami i utrudniając życie innym oraz sobie.Chociaż twarz sceptyka nigdy nie jest uśmiechnięta to właśnie takie twarze pokazuje się w reklamach. Jeśli sceptyk (Profesjonalista) wybiera reklamowany produkt uważamy, że jest to wybór już sprawdzony i przemyślany. Reklama papierosów, która używa sloganu „Prawdziwi ludzie, prawdziwy smak”, jest opinią sceptyków przekonanych o dobrym smaku tych papierosów.Z powodu niezadowolenia - sceptycy mają wielki wpływ na naszej planecie. Często kreują nowe prawa i sposoby ich wykonania. Przykładem jest sceptyk, który wyczówa pewne szaleństwa w systemie dobrobytu. Czuł, że stary system nie pomagał ludziom w trudnych okresach, ale pogarszał jeszcze ich stan, chwytając w pułapkę biedy, nieraz nawet przez całe pokolenia. Tak widzący świat człowiek boleśnie, z wielkim wkładem pracy obserwuje system dobrobytu, aż stworzy w końcu projekt poprawy z przekonaniem, że będzie on wtedy lepszy i stanie się siłą napędową reformy praw dotyczącej dobrobytu. W prawach Pomocy Rodzinie, w podstawowej edukacji, szkoleniu pracowników, opiece socjalnej i programach pracy.James Randi, proponuje nowe spojrzenie na codzienne, życiowe zadania z racji Nowej Ery z uwzględnieniem wszystkich tematów paranormalnych. Sceptyczna postawa jest jego głównym życiowym zadaniem. Nikos Kazantzakis, autor „Zorby” i „Kuszenie Chrystusa”, został nazwany przez swych wielbicieli zażartym heretykiem. Zwykle określa się w ten sposób sceptyka, który pozostaje wierzącym mimo, że zwraca swe oczy i usta przeciw Kościołowi. Kazantzakis wierzył w herezję i jako dobry sceptyk nienawidził niewzruszonego dogmatu. Podobnie James Randi, który porównywał swoją rolę do wstrząsu jaki ona wywołała. Jednak Salman Rushdie („Szatańskie wersety”) inny heretyk - sceptyk chyba nie ma satysfakcji ze wstrząsu jaki wywołał, a który doprowadził go do izolacji.Sokrates to jeszcze jeden przykład, który ze sceptycyzmu w stosunku do życia i do tego co ono kryje, zrobił zaletę. W tłumie sceptyków możemy zauważyć tych, którzy mają małą zmarszczkę na twarzy obniżającą czoło i powodującą, że oczy wydają się zezować. Jest to twarz człowieka, który wątpi i niedowierza. Z pewnością ludzie ci woleli by być idealistami pod warunkiem, że świat byłby również idealny.

Idealista............

Idealiści wiedzą „jaki powinien być” świat i w pocie czoła, z niekończącym się entuzjazmem dążą do tego, by taki właśnie był.Postawa ta jest tak pozytywna, że daje posiadaczowi wrażliwą, wysoką energię i żywotność, która pomaga przyciągnąć innych aby wspomagali ich wizję. Tworzą oni w naszym świecie wiele zmian, chociaż niektóre z nich różnią się bardzo, od siebie poziomem oddziaływania na społeczeństwo.W biegunie pozytywnym idealista miesza dobre idee z rzeczywistością tak, aby zostały wykonane. Optymistyczni i pełni dobrej woli idealiści cieszą się wielką strefą wpływów. Gdy nie otrzymują tego co chcą, ich rozczarowanie nie trwa długo. Idealiści realizują działanie, które popycha wiele idei na raz, czy będzie to zrobienie wygodniejszego krzesła, zorganizowanie lepszego spotkania, lepszych stosunków międzyludzkich, lepszych szkół czy lepszego świata.W biegunie negatywnym idealiści są tak wypełnieni pojęciem „musi się”, że jest im trudno osiągnąć odprężenie i żyć daną chwilą.Idealiści mogą być tak bardzo naiwni w swych oczekiwaniach, że ogromnie cierpią, gdy ich nadzieje zawodzą. Jeżeli np. stawiają na piedestale lidera jakiejś sprawy, załamują się gdy ten z niego spada, chociaż być może był on tam postawiony nie słusznie. Ponieważ idealiści mogą działać zbyt utopijnie i abstrakcyjnie, ludzie skarżą się na nich mówiąc, że są zbyt kłopotliwi, skomplikowani i zupełnie nierealni mijając się z rzeczywistością.Kilku z wielu idealistów, którzy weszli na arenę polityczną po to, by zmienić świat w sposób najbardziej godny zapamiętania to: John i Robert Kennedy, Ronald Reagan, Gary Hart, Oliver North, Martin Luther King, Coretta Scott King, Lech Wałęsa, Oscar Arias, Imelda Marcos, Moamar Khadafy, Clint Eastwood, Gloria Steinem i Jane Fonda. Właśnie dlatego, że są idealistami nieważne jest dla nich czy zgadzamy się z nimi pod tym względem, czy są uczciwi w stosunku do samych siebie i czy my o tym wiemy. A oto kilka nazwisk idealistów, których można rozpoznać po błysku w oczach: Linda Evans, Barbara Streisand, Christie Brinkley, Gary Grant, Lionel Richie, Eddie Murphy i Robin Williams.

Stoik.........

Postawa ta wybierana jest na te inkarnacje w których potrzebna jest cierpliwość i wytrzymałość, bowiem dzięki niej człowiek ma nadzieję na lepsze przejście przez trudny i ciężki okres. Postawa stoika była przez długi czas popularna w Azji ze względu na niezmiernie trudne warunki życia. Pomyślmy o tym jak wygodna była postawa stoika w Chinach, w kraju o ciągłych i zaskakujących zmianach politycznych, gdzie niemal do dziś jedynym bezpiecznym tematem konwersacji była rozmowa o pogodzie.Stoicyzm nie jest wybierany w celu wywierania wpływu na otoczenie ani po to by zmienić świat. Celem jest zaakceptowanie, z jak największym spokojem, stanu faktycznego. Stoik ukrywa swoje uczucia nawet przed sobą samym, aby uniknąć poddania się wpływom tego co życie ofiarowuje. Safia Khadafy jest stoikiem i możemy sobie wyobrazić jak taka postawa mu pomaga.W biegunie pozytywnym znajdujemy harmonię i spokój wraz z naturalnością i pewną dozą rezerwy. Taka wytrzymała osoba cieszy się stabilnością i może znaleźć się w położeniu jakie sama sobie narzuci, wykorzystując jak najlepiej i zgodnie z potrzebą chwili sytuację oraz swoje zdolności. Stoicy znajdują oddźwięk w Żenię, tak w praktyce, jak i w filozofii.W biegunie negatywnym stoik może zbyt długo cierpieć beznamiętnie nie próbując nawet zmienić żadnej z sytuacji na swoją korzyść. Zrezygnowany, o kamiennej twarzy, nieszczęśliwy, pozostaje bez reakcji w czasie konfrontacji z problemami, z ludźmi, z okolicznościami czy wydarzeniami. Stoik wytrzymuje wszystko, nie ucieka nawet od sytuacji beznadziejnych, pozostając coraz bardziej wyczerpany, wlokąc nogi, gromadząc zniewagi, może stać się całkowicie apatyczny. 

Duchowy...........

Ludzie z tą postawą mają spojrzenie na życie ogarniające również rzeczy niewidzialne i duchowe. Są oni całkowicie otwarci, gdy patrzą na różnorodne możliwości oraz nawiązują dobry kontakt z wyższymi poziomami. Jest jakieś dodatkowe światełko w oczach takiego człowieka. Dusze na poziomie Starym są tymi, które zawsze pamiętają o „białym świetle” ich aut, upewniają się, że ich książeczki czekowe są w porządku i wizualizują swe cele jako już zrealizowane.Postawa duchowa nie prowadzi do walki z życiem ani do wywołania jej przyczyny, wprost przeciwnie - prowadzi do odczuć doskonałego smaku w całym życiu. Są to ludzie, którym udaje się zrobić jak można najwięcej z tego, co przychodzi i mniej z tego, co już odchodzi.Są ludźmi, którzy wiedzą wszystko co mogą wiedzieć i ze względu na to znani są ze swych opinii, jakkolwiek innym wydają się one dziwne. Spróbujmy zrozumieć na przykład taki przypadek: „Kto wie, może dla szynszyli nie jest ważne umieranie po to, aby stać się następnie futrem” - jest to pytanie, które zadają kobiecie hodującej szynszyle.Są również tymi, którzy mówią do nas: „Wszystko jest wspaniałe” - właśnie w tym momencie, gdy mamy zmartwienie. Ulubionymi wyrażeniami ludzi z tą postawą są „Nigdy nic nie wiadomo” lub „Owszem, to mogło by być”, a mówią to z wymownym uniesieniem brwi.W biegunie pozytywnym postawa duchowa ma taką szeroką perspektywę, że umożliwia ona spojrzenie w przyszłość. Ludzie tacy idą daleko i są wizjonerami gdy ostrożnie badają swoje wierzenia i doświadczenia. Oddani wyższym celom, nie związanym ze światem, widzą doskonałość i stosują ją w praktyce.W biegunie negatywnym ludzie z postawą duchową mogą być tak odlegli od zdrowego rozsądku i rzeczywistości, że są prawie poza planetą, na której żyją.Rozproszeni, łatwowierni, łatwo poddający się wpływom, ignorują detale, z których składa się praca w świecie fizycznym. Wierząc we wszystko tracą rozeznanie i powodują problemy dążąc do urzeczywistnienia jakiejś mglistej literackiej idei. Latają wysoko, pełni dobrych uczuć i wizji, mogą odrzucić dużo dobrych rzeczy, a zaakceptować życie takie, jakim ono jest.

Cynik - Działanie...........

Postawa cynika wybierana jest zazwyczaj w celu ochrony w inkarnacjach trudnych, wysoko-karmicznych, ponieważ właśnie cynizm, dzięki swej prawdziwej naturze, pomaga zwalczać pogardę. Niedowierzanie motywacjom innych ludzi, patrzenie na życie jak ono mimo wszystko działa i martwienie się jego negatywnymi stronami - to znaki „fabryczne” cynika. Przeważnie oczekuje on pewnych nieprzyjemności od życia i gdy one przychodzą nie dziwi się temu i nie czuje zaskoczenia.W biegunie pozytywnym cynicy szukają tego, co mogłoby być błędne i eliminują to, co wykazuje brak substancji, co niemądre i zbyt naiwne. Zatroskani i bystrzy niełatwo dają się zwieść. Nie szanują ludzi pod względem ich majętności ani nawet ze względu na reprezentowane przez nich wartości - w tym swych prezydentów. Ponieważ dostrzegają ułomność każdego tak łatwo, są skomplikowani do tego stopnia, że aż sprzeczni w swych absurdalnych opiniach.Cynizm często jawi się w satyrze jako dobrze utrafione szyderstwo i ośmieszenie.W biegunie negatywnym cynik z sarkazmem oczernia wszystko i wszystkich. Żrący, palący, pełen pogardy i szyderczego śmiechu, przepełniony negatywnym uczuciem typu: „Życie to zgnilizna”, zamiast wypełniać swoje zadania i cel, raczej nabawia się bólów brzucha (dolegliwości fizycznych). Życie w takich bagnach, bez przejaśnień, nie ma nic wspólnego z wyobrażeniem jakie mamy o przyjemności.Ludzie z postawą cynika, którzy osiągają pozycje władzy czy sławy, często jako siły napędowej używali cynizmu. Były Sekretarz Obrony USA z powodu swojej podejrzliwości dotyczącej ludzkiej natury, jak wiewiórka przygotowująca się do ciężkiej zimy, chciał gromadzić coraz więcej broni nuklearnej i doprowadzić do wojen gwiezdnych bez względu na to ile by to kosztowało.  Wielu z głównych potentatów narkotykowych w skali światowej musi być cynikami tak samo jak politycy, którzy patrzą w inną stronę, gdy daje się im łapówkę udając, że tego nie widzą.Któż inny stworzyłby tych wszystkich potentatów narko biznesu analizujących słabe punkty naszej kultury? Pozostawianie na boku swego zdrowia jest czymś, co dziś widziane jest jako pociągające, a następnie wykorzystywane w reklamowaniu stuprocentowego mężczyzny - cynika, który rozkoszuje się propagowaniem papierosów.

Realista..........

Realiści są obiektywni. Widzą jasno to co się wydarza i nie dodają do tego własnych opinii, osądów czy nadziei. Ich zrozumienie sytuacji, z pewnym brakiem sentymentalizmu, nie zabarwia im życia osobistego ani towarzyskiego.W biegunie pozytywnym - „Bogu co boskie, a Cesarzowi co cesarskie”. Widząc sytuacje takimi jakimi są bez osobistego zabarwiania, zazwyczaj mają właściwy pogląd. Bez większych oczekiwań realista potrafi przyjąć to „co jest” i być sobą w danym momencie. Myśląc prosto i trzeźwo, widzą wszystkie aspekty danej sytuacji i potrafią to wykorzystać jak najlepiej dla siebie mimo, iż nie chcą wprowadzać jakichkolwiek zmian.W biegunie negatywnym widzenie wszystkich aspektów staje się stratą w masie realistycznych możliwości. Pojawia się więc brak możliwości wyboru czy działania, jest to przysłowiowe „Osiołkowi w żłobie dano ...”. Obiektywne staje się subiektywnym, emocje się potęgują, pojawiają się przesądy, fakty obiektywne tańczą wokół i wywołują zmęczenie.Mogą bowiem ciężko ześlizgnąć się w cynizm i być wtedy pewni, że taka jest rzeczywistość. Takie ześlizgnięcie się nie jest zazwyczaj pozytywne. Są to ludzie, którzy nie budują zamków na lodzie. CGinekolog wykonujący aborcje, jest tak wielkim realistą, że odrzuca nawet stosowanie statystyki, chociaż ze studiów wie, iż skrobanki i poronienia muszą być przeżyciem psychologicznie szkodliwym.

Pragmatyk........

Pragmatyk wyobraża sobie to, co nie jest opracowywalne i wykonalne, przyjmuje również to, co sprawia wrażenie nieprzezwyciężalnego.Łatwo kalkuluje i trzyma się tego co bardziej skuteczne, wydajne, nawet wtedy gdy to „coś” jest mało romantyczne czy niemiłe. Pragmatyk z łatwością eliminuje i wyklucza niepraktyczne alternatywy i przyjmuje, że to czy tamto „musi” być zrobione. Może być zniechęcony przez innych, ze względu na ich niewłaściwy punkt widzenia jakiejś sytuacji czy wydarzenia. Pragmatycy są naturalnymi „lekarzami porządku”.Cechy mentalne są przyczyną bezstronnego i praktycznego spojrzenia, które sprowadza wszystko do zwykłej uporządkowanej formy.Podobnie jak realista, pragmatyk nie jest oderwany od pojęć ani spekulatywny, jest jednak bardziej bogaty w mądrze doprowadzone do skutku rezultaty, usprawnienia, korzyści i ewentualne straty. Często jego zdrowy rozsądek jest sprytniejszy od zdrowego rozsądku realisty.Łuski te lubią tworzyć polityków lewicowych i prawicowych jak na przykład: George Bush, Bill Clinton, Mario Cuomo, Jesse Jackson, Margaret Thatcher, Ho Shi Minh, Violeta Chamorro, Michaił Gorbaczow i Borys Jelcyn, żeby podać chociaż kilku. Politycy z tą łuską są zwykle praktyczni, ich grą polityczną jest - bierz i daj - Pragmatycy łatwo mierzą i ważą to co jest produktem wymiany i wtedy bez poczucia winy robią wszystko co potrzebne, aby to co zaplanowane zostało wykonane. Idealiści nie są skorzy do takiej wymiany - bierz i daj. Pamiętajmy, że skoro pragmatyzm jest łuską neutralną, to jego właściciele mogą ześlizgnąć się wprost w idealizm czy stoicyzm bądź w każdą inną łuskę w zależności od potrzeb i okazji.W biegunie pozytywnym pragmatycy posiadający wspaniały nos, są ogromnie zajęci eliminowaniem braku wydajności czy nieskuteczności. Ci kompetentni ludzie są wrażliwi, zorganizowani i metodyczni. Z łatwością tworzą prawa, które ułatwiają funkcjonowanie życia, stosunków międzyludzkich, pracy biurowej lub kraju.W biegunie negatywnym pragmatycy stają się dogmatykami odrzucającymi spontaniczność i elastyczność. Skutecznie blokują swój wzrost i ewolucję, pozwalają by prawa, reguły, protokoły itp. stały się dla nich bogiem.Tak więc pragmatyk staje się sztywny, twardogłowy i bardzo uparty. Jest wtedy ważny, nadęty, niezachęcający i tępy.

GŁÓWNE CECHY NEGATYWNE.........

Główna cecha negatywna, która nie stanowi wielkiej przeszkody, jest jedyną łuską jaka nie została wybrana przed fizycznymi narodzinami. Dzieci, a szczególnie nastolatki, robią doświadczenia i eksperymentują ze wszystkimi głównymi cechami, mogą potwierdzić to nawet ich rodzice; ale wybierają jedną z nich, którą lubią najbardziej gdy mają dwadzieścia lat, a najpóźniej w wieku lat trzydziestu pięciu.Wszystkie główne cechy wywodzą się z lęku. Ludzie stosują je aby zapewnić sobie poczucie pewnej obrony czy ochrony w sytuacjach stresowych.Na nieszczęście jednak używanie głównej cechy zwiększa trudności i przeważnie doprowadza do konfrontacji. I tak, podczas gdy główna cecha może zapewnić szybkie osiągnięcie komfortu, w rzeczywistości jest ona przeszkodą oraz opóźnieniem rozwoju i ewolucji.Z drugiej strony walka tworzy lekcje doświadczania i dopóki nie potrafimy wyjść z jej bieguna negatywnego, lub w ogóle z tej łuski, nasze dążenie do osiągnięcia celu będzie stale opóźniane.Zdawanie sobie sprawy z głównej cechy prowadzi do właściwego poznania gdzie lub na czym możemy się potknąć. Czy w momencie upadku zauważamy jaką mamy małą wartość? Gdy dostrzeżemy, że wiatr nie wieje w żagle, możemy dzięki temu pracować delikatnie i mądrze nad sobą oraz dojść do wniosku, że przyczyną tego stanu jest np. niemądry nawyk braku poszanowania siebie.W miarę jak rośnie nasze poznanie, coraz mniej, coraz rzadziej wpadamy w taką pułapkę. Gdy stajemy się bardziej tolerancyjni w stosunku do naszych własnych braków i „defektów”, rozumiemy lepiej i stajemy się bardziej tolerancyjni w stosunku do wad innych ludzi.Główna cecha może ułatwić formowanie się karmy oraz jej spłacanie. Główna cecha jest różna w każdym z nas pod względem intensywności lub stopnia jej stosowania. Ludzie o dużym nagromadzeniu karmy stosują główną cechę mocno i często, a inni stale. Jest to jedna z łusek, która może być całkowicie wyrugowana z osobowości. O to właśnie walczą Stare Dusze i znajdują takie możliwości rosnące wraz ze zmniejszaniem się bagażu karmy.Jeśli przyjrzymy się naszym przyjacielskim kontaktom lub stosunkom międzyludzkim to zobaczymy, że pracujemy stale z naszą główną cechą. Gdy przestajemy jej używać, zmieniamy się i wtedy ludzie napotykają nasze nietypowe zachowanie, co utrudnia im kontakt z nami. Jest to podobne do ściany i choć ochrania, broni nas też przed radością, przyjemnością i miłością. Szczególnie Młode i Dojrzałe Dusze często używają swojej pierwotnej cechy głównej i gdy wejdą w biegun pozytywny stosują cechę główną wtórną. Ludzie, którym udało się wyeliminować ich główną cechę, mają wiele ciepła i troskliwości, nic nie stoi już na ich drodze do wolności i miłości. Innym, którzy żyją w ogniu walki wywołanej główną cechą, mogą się oni wydawać trochę znudzeni.Główna cecha jest jedyną, dość elastyczną łuską. Tak wiec możemy ją zmienić lub całkowicie wyeliminować. Ta dobra wiadomość oznacza, że łatwiej nam usunąć nasze przeszkody i frustracje, niż zmienić nasz cel i podstawową postawę w stosunku do życia.Wszystkie łuski mają swoje pozytywne i negatywne bieguny, można więc stwierdzić, że ci, którzy mają więcej trudności z autodestrukcją, lekceważeniem siebie i męczeństwem, mają łatwość w częstym ześlizgiwaniu się w bieguny swych par, którymi są w tym samym porządku - zachłanność, arogancja, niecierpliwość, ponieważ poruszać się, wyjść ze swej głównej cechy, zmienić ją na inną, to pierwszy krok w złagodzeniu i wyeliminowaniu najbardziej problematycznej karmy.

Autodestrukcja.........

Ludzie, którzy wybrali jako główną cechę autodestrukcję, nie uważają, że życie warte jest przeżycia go, mają poczucie, że nie mogą osiągnąć tego czego chcą, że po prostu nie są tego godni, że na to nie zasłużyli.Autodestrukcja prowadzi do zakończenia życia szybko lub rozłożenia go w czasie - na dłuższą metę. Znajdujemy tu samobójców, samobójcze myśli i niebezpieczny tryb życia, nadużywanie alkoholu i narkotyków, łakomstwo, wilczy apetyt, zaniedbanie odżywiania, długie choroby, samotność i ostrą depresję.Rozwinięcie takich negatywnych cech wymaga zwykle silnego wpływu obojga lub jednego z rodziców, którzy też przejawiają inklinacje do autodestrukcji. Dzieci albo kształtują się na wzór autodestrukcyjnych rodziców i ześlizgują się w tę cechę, albo opierają się temu wychodząc poza model swojej rodziny.W biegunie pozytywnym cecha ta może ułatwić karmę, która wymaga poświęcenia, podjęcie ryzyka w celu ratowania innych. Może to mieć taki przebieg: matka wybiega na jezdnię i odpycha swoje dziecko, by nie zostało przejechane przez nadjeżdżający samochód, ale sama pod niego wpada. Może to być poświęcenie życia dla jakiegoś ważnego celu - człowiek oblewający się benzyną i podpalający czy samobójcza misja wojskowa itp. Takie cechy mogą być użyte z motywacją spłacenia zaległej karmy, której proces wymaga autodestrukcji.W biegunie negatywnym znajdujemy nawyki, nałogi autodestrukcyjne, jak oszpecenie twarzy aby wyglądać gorzej, nadmierne jedzenie i nadużywanie alkoholu, marihuanę i całą gamę narkotyków plus wierzenie: „I tak nie będę długo żyć więc po co mam uważać?” Ludzi tych cechuje całkowity brak poszanowania siebie, uczucie bezużyteczności z poczuciem, że jakakolwiek zmiana jest niemożliwa. Nie jest to miłe dla otoczenia i dla tych, którzy się o nich troszczą.Tak „heavy metal” jak i sceny z życia „punków” jasno wskazują na wiele elementów autodestrukcyjnych, które dają nastolatkom możliwość eksperymentowania z tą główną cechą. Jim Morrison, Janis Joplin, Jimi Hendrix, Iggy Pop i wiele innych rockowych gwiazd skłania się w stronę autodestrukcji. Ludzie zachłanni mają silne skłonności do częstego ześlizgiwania się w autodestrukcję, natomiast ludziom stosującym autodestrukcję można poradzić by wzbudzali w sobie trochę zachłanności na życie.

Zachłanność..........

Zachłanność tworzy butną chęć posiadania wszystkiego co życie może zaofiarować, a następnie nawet i nieco więcej. Osoba z cechą zachłanności może sobie pozwolić na ciągłe życzenia czegoś czego pragnie i co nie daje jej spokoju, ponieważ zachłanność jest impulsem drażniącym, wprost piekącym.Różne poziomy wieku Duszy w różny sposób odpowiadają na tę łuskę. Może się ona przejawiać w ciągłym kupowaniu nowych rzeczy, nienasyconej potrzebie jedzenia, picia alkoholu, seksu czy narkotyków. Pragnienia mogą dotyczyć pieniędzy, władzy i sławy lub większej ilości miłości, zwiększonej ilości stosunków przyjacielskich lub większej ilości doświadczeń. Niektóre Stare Dusze stają się zwolennikami kontynuowania doświadczeń duchowych, które oczyszczają umysł z rzeczy niezbyt potrzebnych. Ta intensywna tendencja jest nienasycona, zniewala wprost ludzi i oddala ich od rzeczywistego życia.W biegunie pozytywnym osoba z cechą zachłanności może przebiec życie w poszukiwaniu tego co je wypełni. Rzadko zdarza się, że jest ona obojętna czy zimna w stosunku do poziomu fizycznego i w zamian odczuwa wtedy docenianie, wdzięczność i przyzwolenie na obfitość. Wiele energii i entuzjazmu napełnia osobę polującą na wypełnienie swoich pragnień.Żarłoczni i nienasyceni w biegunie negatywnym są opętani pragnieniem jedzenia, narkotyków, miłości, seksu, pieniędzy czy władzy i tu pojawia się możliwość łatwego prześlizgnięcia się do bieguna negatywnego swej pary czyli do autodestrukcji. Z zachłannością, która jest bodźcem, możliwe staje się zachowanie bezlitosne w pogoni za spełnieniem pragnienia, któremu towarzyszy lęk przed utratą tego, co już się zdobyło. Gromadzenie i nędzne zachowanie się, mają zwykle swoje korzenie w zachłanności. Merv Griffin, Steven Spielberg i Whoopi Goldberg są w ciągłej pogoni za używaniem życia i stale nowymi projektami. Bill Cosby zawsze jest pełen inwencji, lubi też pieniądze. Były gubernator Kalifornii - Jerry Brown - zagłębił się w studiowaniu Zenu nauki, która uczy jak pozbyć się zachcianek i pragnień oraz jak „wzrastać” poza swą główną cechą pozbawiając się jej i nie dając się zmiażdżyć zachłanności.Osoby używające głównej cechy zachłanności, a które zmierzają bądź stosują mocne ześliznięcie do swojej trudniejszej pary  autodestrukcji.

Lekceważenie siebie.....

Lekceważenie siebie w dobrym lub w złym jest cechą ulubioną i wybieraną najczęściej przez Dusze na poziomie Starym, które rozpatrują zagadnienia dotyczące swej wartości we wszechświecie czując, że są one ogromnej wagi. Mimo, że ta cecha główna powstrzymuje ludzi od tworzenia karmy, jest niestety również tym co ogranicza ewolucję. Narzuca im bowiem poczucie zbyt małej wartości aby mogli utrzymywać stosunki towarzyskie, osiągnąć jakiś sukces materialny, duchowy wzrost czy po prostu spokój, na którym tak im zależy.Ludzie używający tej głównej cechy mogą nawet ukrywać zdolności i talenty jakie posiadają, ponieważ nie chcą ich manifestować.Lekceważenie siebie jest główną cechą negatywną wśród najbiedniejszych klas trzeciego świata. Ta cecha występuje w systemach politycznych, które stwarzają ogromne kontrasty między ubogimi i bogatymi, tworząc taką sytuację, w której ci ubodzy czują się bezwartościowi. Mimo, że lekceważenie siebie trzyma ludzi „w ich właściwym miejscu”, stan taki w efekcie odcina dany kraj od własnej energii i twórczego potencjału.Lekceważenie siebie może wydawać się nieszkodliwe w porównaniu z autodestrukcją czy męczeństwem ale jest to cecha, którą trzeba omawiać i dodawać odwagi, doradzać ludziom aby zmienili ją, ponieważ jest zbyt samoblokująca.Aby rozluźnić więzy tej cechy ludzie muszą całkowicie i realistycznie zrozumieć swą wartość i zbudować konstrukcję dającą poczucie własnej wartości i szacunku dla siebie. To wywoła możliwość prześlizgnięcia się do bieguna pozytywnego swej pary czyli dumy (arogancji). Do takiej zmiany potrzeba wysiłku i wytrwałości przez dłuższy czas. Dla ludzi, którzy zbyt cenią lekceważenie siebie, zmiana taka jest zbyt trudna.W biegunie pozytywnym ludzie z tą cechą główną są skromni i nie czują potrzeby pogoni za osobistymi osiągnięciami. Wiąże się to z szerszym postrzeganiem wszechświata jako całości, co jest nietypowe dla naszej kultury, w pozytywnym biegunie łuska ta może być cechą niosącą delikatność; ludzie tacy są uprzejmi i nie demonstrują swojej wartości.W biegunie negatywnym poniżanie siebie sprawia wrażenie stałego przepraszania, tłumaczenia się i kompleksu niższości, który przechodzi od słabego do nasilonego, mocnego i głębokiego. Ludzie nie czują możliwości posiadania jakiejś wartości, talentów, stosunków, pieniędzy czy duchowego wzrostu. Lekceważenie siebie może stwarzać wygląd zaniedbania i niedbalstwa oraz prowadzić do złego odżywiania się lub praktykowania jakiś ćwiczeń, które w końcu prowadzą do osłabienia zdrowia.Ta główna cecha zakłóca wszystko co ma związek ze sławą. Jeden dobrze znany i dobry jej „użytkownik” to Woody Allen, który z tej łuski stworzył swoją karierę.  Biorąc pod uwagę, że używając dominacji i władzy, jako głównych cech czyli lekceważenie siebie pozwala zrozumieć miękkość, delikatność osobowości.

Arogancja...........

Arogancja, tak jak zachłanność i niecierpliwość, sprawia, że tych ludzi zauważa się. Osoba z cechą arogancji zwykle nadmiernie eksponuje zwracanie uwagi na siebie, co z kolei wywołuje złe samopoczucie i zakłopotanie. Jak na ironię, człowiek stosujący tę główną cechę czasem ma chęć ukryć ją choćby ze strachu. Chociaż przez całe lata przekonywał siebie i innych o ile wyżej od nich stoi i ich przerasta. W chwili rozgłosu cofa się, bo nie jest przekonany czy przetrzyma próbę. Arogancja może utrzymać kogoś w ciągłym wychodzeniu na scenę i wycofywaniu się z niej, by polerować w tym czasie swoje wyobrażenia o sobie. Unikanie bezpośredniej konfrontacji to przejaw niepewności czy to polerowanie jest w pełni wystarczające.Pod arogancją kryje się strach przed negatywnym osądem przez innych ludzi. To tworzy impuls do formowania własnych krytycznych opinii, by niejako uprzedzić podobne zachowanie innych. Ludzie z tą cechą okrywają się jakby książęcym płaszczem by ukryć pod nim brak wartości, o który się podejrzewają oraz postawić bariery utrzymujące intymność.Ludzie aroganccy są w rzeczywistości bojaźliwi i dlatego kryją się pod maską kompetentnych w różnych dziedzinach wiedzy. Prince jest dobrym przykładem ilustrującym takie zachowanie. Jego wizerunek gwiazdy rocka jest sumą arogancji, chociaż łatwo dostrzec, że za takim działaniem kryje się bojaźliwość, zmieszanie i lęk.W biegunie pozytywnym osoba z łuską arogancji rozwija dumę, szacunek i respekt dla siebie, umie ocenić siebie i swoją pracę. Cecha arogancji ma tendencje tworzenia wielu atrakcyjnych i pełnych wdzięku łudzi. Rola Króla często idzie w parze z tą łuską i jest przez tę rolę często używana.Osoba w biegunie negatywnym tej cechy głównej kładzie tak wielki nacisk by wywołać dobre wrażenie, aby ukazać się z jak najlepszej strony, że czasami życie jej staje się ciężkie i nie sprawia radości.Próżność i snobizm u takich ludzi wzrasta, a samokrytyka i pogarda dla innych tworzą blokady zamykające drogę do realnego traktowania tego co przynosi życie. Nadmierne przykładanie uwagi do poczucia swej ważności może stworzyć charakter śmiesznie nadęty.

Męczeństwo.........

Osobnicy z tą główną cechą prawdopodobnie wyciągają z niej o wiele więcej nieszczęść i kłopotów, niż reszta z nas. Jednak poczucie biedy i tendencja do oskarżania innych często odpycha ludzi, toteż męczennicy nie cieszą się sympatią, której tak pragną. Ludzie z tą cechą czują, że życie wymyka się spod ich kontroli i najlepsze co mogą zrobić to kontrolować innych i powodować u nich poczucie winy.Ci, którzy w większości używają tej cechy, mają trudności w doświadczaniu przyjemności bo przeszkadza ona w ich cierpieniu. „Dlaczego nigdy do mnie nie napiszesz (zatelefonujesz, przyjedziesz mnie odwiedzić?)” - chcą wiedzieć. Męczennicy mogą mieć własną cierniową koronę, ale oni sami są kolcem dla innych, atakując ich w niewłaściwy sposób. Irytują oni ludzi; lekarze dają im uspakajające leki by ich uciszyć. Gdy przeglądamy gazety lub czasopisma lekarskie możemy zobaczyć tysiące ogłoszeń o takich lekach i chorych, których cechą jest męczeństwo, uśmiechających się lekko i stwierdzających w reklamie, że te lekarstwa im pomogły.W biegunie pozytywnym osoba z cechą męczeństwa nie jest egoistą, pomaga innym nie myśląc o sobie i o swoich osobistych potrzebach. Męczeństwo na tym poziomie może przyciągać uwagę służąc jakiejś idei lub sprawie; może pomóc uzupełnić specyficzną karmę; stworzyć pożądaną równowagę lub zrozumienie. Matka Teresa, niestrudzona kobieta, która chce umrzeć „na stojąco” jest wspaniałym przykładem kogoś przebywającego stale w biegunie pozytywnym tej głównej cechy. Na pewno jednak wywołuje poczucie winy u tych, którzy z nią pracują, gdy nie są tak niestrudzeni jak ona.Gdy ktoś czuje się ofiarą i straci nad sobą kontrolę obwiniając innych za swoje zmartwienia, wywołuje niechęć i rozczarowanie. Negatywny biegun męczeństwa nie rodzi popularności ani sympatii. Ludzie oddalają się od takich osób. Poszanowanie siebie spada poniżej zera; własne potrzeby nie są wypełnione i męczennik, który robi z siebie niewolnika doglądając na przykład kogoś chorego, nie troszczy się właściwie o niego. Pławiąc się w żalu i upokorzeniach, rozgoryczony osobnik z bieguna negatywnego męczeństwa tworzy sobie niedobre doświadczenia.Oczywiście wielu terrorystów jest też związanych z męczeństwem jako cechą główną i siłą napędową ich życia.

Niecierpliwość...........

Niecierpliwość tworzy osobowość rządzoną troską o czas. Presja, frustracja i napięcie jest rezultatem pośpiechu aby natychmiast zrobić jedno i rozpocząć drugie. Trudno jest przebywać w teraźniejszości, gdy już myśli się o przyszłości. Owa „niecierpliwość” zawiera silny lęk przed przeoczeniem czegoś, stąd prawie niemożliwe staje się wstrzymanie umysłu i nie myślenie o przyszłości.Jak męczennik aktywnie próbuje kontrolować ludzi wpajając im poczucie winy, tak osoba z cechą niecierpliwości próbuje kontrolować czas! Oczywiste jest, że trzeba mieć coś więcej niż szczęście, aby sprostać jednemu i drugiemu.W pozytywnym biegunie niecierpliwość tworzy odwagę i zuchwałość rozładowując w ten sposób sytuacje pełne presji. Taka osoba nawet osiągając rezultaty i tak stanie na głowie ryzykując upadek. Gdy znajdzie się w kolejce w sklepie, jest pierwszą, która powie głośno: „Nie możecie postawić tu jeszcze jednej kasy?”, a będąc na poczcie wyrazi znów głośno „Trzeba otworzyć jeszcze jedno okienko!”. Niecierpliwość wynajduje formy aby skrócić co się da. Znajdzie nawet krótszą drogę, przejazd bocznymi ulicami, aby uniknąć popołudniowych korków, dotrze do szefa danej organizacji tylko po to, by załatwić jakąś sprawę szybciej.Problem w tym, że ludzie niecierpliwi są trochę szaleni wewnętrznie, do czasu aż sprawa nie zostanie załatwiona. W negatywnym biegunie pójście na skróty też tworzy problemy, począwszy od pracy źle wykonanej, aż do zirytowania przyjaciół lub spowodowania wypadku samochodowego. Gdy niecierpliwość mocno tupie nogami, osoba zatrzymana przez ruch uliczny może czuć się zrozpaczona i szaleć. Niecierpliwość łączy się z tym typem frustracji, który my nazywamy nietolerancją. Nietolerancja to wada, której nadużycie powoduje bardzo odpychający sposób bycia.

Upór.............

Upór pomaga nam wytrwać w dążeniu do osiągnięcia tego, czego chcemy. Jest więc dla wielu ludzi cechą najbardziej kuszącą co powoduje utrzymanie jej na wysokim poziomie stosowania. Ponadto stosując upór możemy z łatwością prześlizgiwać się w każdą z sześciu głównych cech, co dla niektórych stanowi wielkie dobrodziejstwo.W biegunie pozytywnym upór daje wielkie zdecydowanie i silę, co może być bardzo ważnym elementem sukcesu. Ludzie z cechą uporu posiadają umiejętność w przełamywaniu barier, a to wiąże się z autodominacją i świadomością, że zdobędą i zrobią to co chcą. Upór daje oparcie, pracowitość, staranność, wytrwałość, a nawet wytrzymałość ciała lub solidny wygląd.W biegunie negatywnym upór jest ośli. Jest to ślepe zaparcie się, twardogłowie, nieugiętość i brnięcie w jedną, zazwyczaj ślepą, uliczkę.Gdy upór nie daje rezultatów, stosujący go nie są zdolni do wysłuchania rad innych, nie biorą w ogóle ich pod uwagę, a szczególnie gdy chodzi o jakąś sugestię czy ostrzeżenie. „A ja jednak zrobię to po swojemu”. Głupio uparci i zdecydowani, stają się niezdolni do zmiany opinii. Solidni jak mur, stosują hamulce nawet wtedy, gdy jest to z uszczerbkiem dla nich samych. Strach przed zmianą jest tak wielki, że może nawet powstrzymać ewolucję. Upór łatwo sprawdza się na forum politycznym, z łatwością można go rozszyfrować w życiu polityków. 

Tekst zaczerpnięto ze stron......

http://parapedia.pl/polish/Kategorie/ŁuskiDuszy.....

oraz

The World According To Michael.....

An Old Soul’s Guide to the Universe

Joya Pope

Emerald Wave Publishing Company 

USA 1992 Arkansas.



MÓJIMIENNIK
Ostatnie artykuły


Ciekawostki natury

kliknij aby powiększyć



stat4u
stron pozycjonowanie  |  Gdynia  |  Zabawki  |  usługi transportowe  |  Projektowanie Stron  |  Słownik ang-pol pol-ang